Kolejna witryna oparta na WordPressie

Kategoria: Praktyka

  • Staż dla osób bezrobotnych – czym jest, na jakich zasadach się odbywa i czy może zostać zaliczony do praktyki zawodowej?

    Jednym z zagadnień budzących wątpliwości wśród osób ubiegających się o uprawnienia budowlane jest możliwość zaliczenia stażu odbywanego w ramach aktywizacji osób bezrobotnych do praktyki zawodowej wymaganej przepisami. W szczególności pytania te dotyczą staży organizowanych przez urzędy pracy, w tym staży realizowanych w ramach tzw. bonu stażowego.

    Czym jest staż skierowany do osób bezrobotnych?

    Staż skierowany do osób bezrobotnych jest formą aktywizacji zawodowej przewidzianą w przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Polega on na nabywaniu przez osobę bezrobotną praktycznych umiejętności i doświadczenia zawodowego poprzez wykonywanie określonych czynności u pracodawcy, bez nawiązywania stosunku pracy.

    Staż odbywa się na podstawie skierowania wydanego przez właściwy powiatowy urząd pracy, a jego przebieg, program oraz czas trwania są określane w porozumieniu zawartym pomiędzy starostą a organizatorem stażu.

    Staż w ramach bonu stażowego

    Szczególną formą stażu jest staż odbywany w ramach bonu stażowego. Na wniosek osoby bezrobotnej do 30. roku życia starosta powiatowy może przyznać bon stażowy, który stanowi gwarancję skierowania bezrobotnego do odbycia stażu u wskazanego przez niego pracodawcy na okres 6 miesięcy.

    Warunkiem przyznania bonu stażowego jest zobowiązanie się pracodawcy do zatrudnienia bezrobotnego po zakończeniu stażu na okres co najmniej 6 miesięcy. Staż realizowany w ramach bonu stażowego odbywa się na zasadach analogicznych do stażu organizowanego na podstawie art. 53 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

    http://testowaub.dkonto.pl/praktyka-zawodowa-a-rodzaj-umowy/

    Czas pracy podczas stażu

    Przepisy jasno określają dopuszczalny czas pracy osoby odbywającej staż:

    • czas pracy bezrobotnego odbywającego staż nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo,
    • w przypadku bezrobotnych będących osobami z orzeczonym znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności – maksymalnie 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.

    Ograniczenia te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i muszą być respektowane przez organizatora stażu.

    Czy staż dla bezrobotnych może być zaliczony do praktyki zawodowej na uprawnienia budowlane?

    Staż skierowany do osób bezrobotnych jest dopuszczalną formą odbywania praktyki zawodowej na uprawnienia budowlane, o ile jego przebieg spełnia wymagania określone w przepisach regulujących uzyskiwanie uprawnień zawodowych. Decydujące znaczenie ma nie forma zatrudnienia (brak umowy o pracę), lecz faktyczny zakres wykonywanych czynności oraz nadzór osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje.

    Jeżeli staż realizowany jest pod kierunkiem osoby posiadającej właściwe uprawnienia zawodowe, a zakres wykonywanych zadań odpowiada wymaganiom stawianym praktyce zawodowej, może on zostać zaliczony w poczet praktyki niezbędnej do uzyskania uprawnień.

    Dokumentowanie stażu jako praktyki zawodowej

    Aby staż mógł zostać uznany jako praktyka zawodowa, konieczne jest jego prawidłowe udokumentowanie. Oprócz dokumentów wynikających z przepisów o promocji zatrudnienia (skierowanie, program stażu), kluczowe znaczenie ma potwierdzenie odbycia praktyki przez osobę sprawującą nadzór merytoryczny, posiadającą odpowiednie uprawnienia i kompetencje zawodowe.

    W praktyce oznacza to, że sam fakt odbywania stażu z urzędu pracy nie przesądza jeszcze o jego zaliczeniu – istotna jest zgodność jego przebiegu z wymogami praktyki zawodowej właściwej dla danego rodzaju uprawnień.

    Podstawa prawna

    Zasady odbywania stażu dla osób bezrobotnych regulują w szczególności:

    • ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm.),
    • rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. 2009, Nr 142, poz. 1160).

    Staż skierowany do osób bezrobotnych, w tym staż realizowany w ramach bonu stażowego, może stanowić formę praktyki zawodowej zaliczanej przy ubieganiu się o uprawnienia, o ile spełnia określone wymagania merytoryczne i formalne. Kluczowe znaczenie ma rzeczywisty charakter wykonywanych czynności oraz nadzór osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje. Forma aktywizacji zawodowej sama w sobie nie wyklucza możliwości zaliczenia stażu do praktyki zawodowej, jednak każdorazowo wymaga indywidualnej oceny pod kątem spełnienia wymogów właściwych przepisów.

  • Czy możliwe jest odbywanie praktyki zawodowej na uprawnienia budowlane już w czasie studiów?

    Jednym z częściej pojawiających się pytań wśród studentów kierunków technicznych jest możliwość wcześniejszego rozpoczęcia praktyki zawodowej, która mogłaby zostać zaliczona na poczet praktyki wymaganej przy ubieganiu się o uprawnienia budowlane. Odpowiedź na to pytanie wymaga analizy przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

    Ogólna zasada odbywania praktyki zawodowej

    Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 11 września 2014 r., praktyka zawodowa, o której mowa w art. 14 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, co do zasady odbywana jest po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni lub po uzyskaniu odpowiedniego tytułu zawodowego. Praktyka ta musi być potwierdzona przez osobę wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane.

    Zasada ta wskazuje, że praktyka zawodowa jest elementem etapu następującego po formalnym zakończeniu kształcenia na poziomie wyższym lub zawodowym.

    Wyjątek – praktyka odbywana w trakcie studiów

    Jednocześnie Rozporządzenie przewiduje istotny wyjątek od powyższej reguły. Zgodnie z § 3 ust. 3, do praktyki zawodowej zalicza się również praktykę odbytą po ukończeniu trzeciego roku studiów wyższych. Warunkiem jej uznania jest potwierdzenie praktyki przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę członków izby.

    Oznacza to, że student, który ukończył trzeci rok studiów wyższych, może już rozpocząć praktykę zawodową, która – przy spełnieniu wskazanych warunków formalnych – zostanie następnie zaliczona w postępowaniu kwalifikacyjnym o nadanie uprawnień budowlanych.

    Dokumentowanie praktyki zawodowej

    Po wejściu w życie ustawy z dnia 10 czerwca 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych, zmienił się sposób dokumentowania praktyki zawodowej. Od dnia 10 sierpnia 2014 r. praktyka zawodowa dokumentowana jest w formie oświadczenia.

    Zgodnie z § 3 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, dokumentem potwierdzającym odbycie praktyki, o której mowa w art. 14 ust. 4–4b ustawy Prawo budowlane, jest oświadczenie potwierdzające odbycie praktyki zawodowej. Wzór tego oświadczenia określony został w załączniku nr 1 do Rozporządzenia.

    Oświadczenie to składane jest przez osobę prowadzącą praktykę, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz będącą członkiem właściwej izby samorządu zawodowego.

    http://testowaub.dkonto.pl/wypelniony-wzor-zbiorczego-zestawienia-praktyki-zawodowej/

    Warunki uznania praktyki odbywanej w czasie studiów

    Aby praktyka odbywana w trakcie studiów mogła zostać uznana w postępowaniu o nadanie uprawnień budowlanych, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

    • praktyka została rozpoczęta po ukończeniu trzeciego roku studiów wyższych,
    • praktyka była realizowana pod kierunkiem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane,
    • osoba prowadząca praktykę była wpisana na listę członków właściwej izby,
    • praktyka została prawidłowo udokumentowana w formie oświadczenia zgodnego ze wzorem określonym w przepisach.

    Podsumowując, możliwe jest rozpoczęcie i prowadzenie udokumentowanej praktyki zawodowej już w czasie studiów wyższych, pod warunkiem ukończenia trzeciego roku studiów. Taka praktyka, jeżeli zostanie potwierdzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i wpisaną na listę członków izby oraz prawidłowo udokumentowana w formie oświadczenia, może zostać zaliczona przy ubieganiu się o nadanie uprawnień budowlanych. Rozwiązanie to pozwala studentom na wcześniejsze zdobywanie doświadczenia zawodowego i skrócenie czasu niezbędnego do spełnienia wymogów formalnych po ukończeniu studiów.

  • Jakie uprawnienia powinny posiadać osoby nadzorujące praktykę zawodową – projektową i na budowie – w specjalności architektonicznej

    Odbycie praktyki zawodowej jest jednym z podstawowych warunków uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej. Praktyka ta ma na celu zdobycie przez kandydata niezbędnego doświadczenia zawodowego, zarówno w zakresie prac projektowych, jak i realizacji inwestycji na budowie. Równie istotne jak sam zakres wykonywanych czynności jest jednak to, kto sprawuje nadzór nad praktyką i ją potwierdza. Obowiązujące przepisy prawa precyzyjnie regulują wymagania dotyczące uprawnień osób nadzorujących praktykę zawodową.

    Podstawa prawna odbywania praktyki zawodowej

    Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest wykonywanie pracy polegającej na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie. Praktyka ta musi odbywać się pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a w przypadku odbywania praktyki za granicą – pod kierunkiem osoby posiadającej uprawnienia wymagane w danym kraju.

    Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że nadzór nad praktyką zawodową nie może być sprawowany przez osoby przypadkowe, lecz wyłącznie przez osoby legitymujące się formalnymi kwalifikacjami umożliwiającymi wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

    Wymogi dotyczące osoby potwierdzającej praktykę zawodową

    Szczegółowe zasady odbywania praktyki zawodowej zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia:

    • praktyka zawodowa odbywana jest po uzyskaniu dyplomu ukończenia studiów wyższych lub odpowiedniego tytułu zawodowego,
    • praktyka ta musi być potwierdzona przez osobę wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane,
    • zakres praktyki zawodowej powinien być zgodny z zakresem specjalności uprawnień budowlanych, o które ubiega się wnioskodawca.

    Z powyższego wynika, że ustawodawca kładzie nacisk przede wszystkim na zgodność merytoryczną pomiędzy zakresem praktyki a zakresem przyszłych uprawnień budowlanych.

    http://testowaub.dkonto.pl/wypelniony-wzor-zbiorczego-zestawienia-praktyki-zawodowej/

    Brak obowiązku posiadania uprawnień bez ograniczeń

    W tym kontekście należy wyraźnie podkreślić, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają powszechnego obowiązku posiadania przez opiekuna praktyki uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Zarówno Prawo budowlane, jak i przepisy wykonawcze oraz regulaminy samorządów zawodowych posługują się pojęciem „odpowiednich uprawnień”, a nie uprawnień o najszerszym możliwym zakresie. Oznacza to, że w wielu przypadkach wystarczające są uprawnienia w ograniczonym zakresie, o ile odpowiadają one rodzajem i zakresem uprawnieniom, o które ubiega się osoba odbywająca praktykę. Decydujące znaczenie ma zatem zgodność kompetencji opiekuna praktyki z zakresem zdobywanego doświadczenia, a nie sam fakt posiadania uprawnień bez ograniczeń.

    Odpowiednie uprawnienia w świetle regulaminu kwalifikacyjnego

    Dodatkowe doprecyzowanie pojęcia „odpowiednich uprawnień budowlanych” zawiera § 5 ust. 7 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej. Zgodnie z tym przepisem praktyka zawodowa wymaga potwierdzenia przez osobę kierującą praktyką, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę członków samorządu zawodowego architektów lub inżynierów budownictwa przez cały okres jej trwania.

    Jednocześnie regulamin wskazuje, że przez odpowiednie uprawnienia należy rozumieć uprawnienia odpowiadające swym rodzajem i zakresem uprawnieniom, o nadanie których ubiega się wnioskodawca. Zastrzeżono przy tym, że osoba potwierdzająca praktykę projektową powinna posiadać uprawnienia w specjalności architektonicznej, natomiast praktyka odbywana na budowie może być potwierdzona przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności architektonicznej lub konstrukcyjno-budowlanej.

    Praktyka na budowie także pod nadzorem kierownika z uprawnieniami konstrukcyjno-budowlanymi

    W przypadku praktyki zawodowej odbywanej na budowie w celu uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, przepisy dopuszczają szerszy krąg osób uprawnionych do jej nadzorowania i potwierdzania. Zgodnie z § 5 ust. 7 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, praktyka wykonawcza może być potwierdzona zarówno przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, jak i przez osobę legitymującą się uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Warunkiem koniecznym jest przy tym, aby osoba ta była wpisana na listę członków właściwego samorządu zawodowego oraz faktycznie pełniła samodzielną funkcję techniczną na budowie przez cały okres trwania praktyki. Takie rozwiązanie odzwierciedla charakter procesu budowlanego, w którym realizacja inwestycji wymaga ścisłej współpracy różnych specjalności, a jednocześnie zapewnia kandydatom do uprawnień architektonicznych możliwość zdobycia praktycznego doświadczenia w realnych warunkach budowy.

    Zależność uprawnień opiekuna od celu praktyki

    Analiza powyższych regulacji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że rodzaj i zakres uprawnień budowlanych osoby nadzorującej praktykę zawodową są ściśle uzależnione od rodzaju praktyki oraz od uprawnień, o które ubiega się osoba ją odbywająca. Uprawnienia opiekuna lub patrona praktyk muszą pozostawać w merytorycznej zgodności z zakresem zdobywanego doświadczenia zawodowego.

    Oznacza to, że nie każda osoba posiadająca uprawnienia budowlane będzie uprawniona do potwierdzania każdej praktyki zawodowej w specjalności architektonicznej, jednak jednocześnie nie jest wymagane, aby każdorazowo były to uprawnienia bez ograniczeń.

    Osoby nadzorujące praktykę zawodową – zarówno projektową, jak i realizowaną na budowie – w specjalności architektonicznej muszą posiadać odpowiednie uprawnienia budowlane oraz być członkami właściwego samorządu zawodowego. Przepisy prawa nie wymagają w każdym przypadku posiadania uprawnień bez ograniczeń, lecz kładą nacisk na ich adekwatność do rodzaju praktyki oraz zakresu uprawnień, o które ubiega się praktykant. Takie rozwiązanie zapewnia prawidłowy przebieg praktyki zawodowej i gwarantuje, że przyszli architekci zdobywają doświadczenie pod nadzorem osób kompetentnych i właściwie przygotowanych do pełnienia tej roli.

  • Nazwa stanowiska podczas praktyki na uprawnienia budowlane – co akceptuje PIIB?

    Uzyskanie uprawnień budowlanych to proces wieloetapowy, w którym praktyka zawodowa odgrywa kluczową rolę. Wbrew pozorom, jednym z częstych powodów problemów kandydatów nie jest brak doświadczenia, lecz nieprawidłowo określona nazwa stanowiska w dokumentach praktyki zawodowej. Komisja kwalifikacyjna PIIB ocenia bowiem nie tylko czas trwania praktyki, ale również jej charakter, zakres obowiązków oraz spójność dokumentacji.

    W niniejszym artykule wyjaśniamy, jakie nazwy stanowisk są właściwe w praktyce wykonawczej i projektowej, czego unikać oraz jak prawidłowo udokumentować przebieg praktyki, aby zminimalizować ryzyko jej odrzucenia.

    Dlaczego nazwa stanowiska ma znaczenie?

    W dokumentach składanych do PIIB nazwa stanowiska pełni funkcję informacyjną i porządkującą. Sama w sobie nie przesądza jeszcze o zaliczeniu lub odrzuceniu praktyki, jednak jest pierwszym elementem, na który zwraca uwagę komisja.

    Jeżeli nazwa stanowiska:

    • nie wskazuje jednoznacznie na charakter techniczny pracy,
    • sugeruje wyłącznie czynności biurowe lub administracyjne,
    • nie jest spójna z opisem wykonywanych obowiązków,

    komisja może zażądać wyjaśnień lub – w skrajnych przypadkach – zakwestionować całość albo część praktyki zawodowej.

    Praktyka wykonawcza – jakie stanowiska są akceptowane?

    Praktyka wykonawcza dotyczy doświadczenia zdobywanego na budowie, przy realizacji robót budowlanych. Jej celem jest zapoznanie kandydata z rzeczywistym procesem realizacji inwestycji, organizacją robót, nadzorem technicznym oraz stosowaniem przepisów prawa budowlanego w praktyce.

    Typowe i akceptowane stanowiska w praktyce wykonawczej:

    • Inżynier budowy
    • Majster budowy

    Są to stanowiska, które w sposób naturalny wiążą się z:

    • koordynacją robót budowlanych,
    • nadzorem nad pracą ekip wykonawczych,
    • kontrolą jakości i zgodności robót z projektem,
    • prowadzeniem dokumentacji budowy (dziennik budowy, protokoły),
    • współpracą z kierownikiem budowy posiadającym uprawnienia.

    Dla komisji PIIB są to nazwy jednoznaczne i czytelne, bez konieczności domyślania się zakresu wykonywanych czynności.

    http://testowaub.dkonto.pl/wypelniony-wzor-zbiorczego-zestawienia-praktyki-zawodowej/

    Praktyka projektowa – właściwe nazewnictwo stanowisk

    Praktyka projektowa ma na celu przygotowanie kandydata do samodzielnego sporządzania projektów budowlanych. Kluczowe jest tu uczestnictwo w procesie projektowym oraz praca pod bezpośrednim nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia projektowe.

    Typowe i właściwe stanowisko:

    • Asystent projektanta

    Stanowisko to jasno wskazuje, że praktykant:

    • bierze udział w opracowywaniu dokumentacji projektowej,
    • wykonuje rysunki, obliczenia i analizy techniczne,
    • pracuje pod kierunkiem projektanta z uprawnieniami,
    • zdobywa doświadczenie wymagane do praktyki projektowej.

    W praktyce komisje PIIB najczęściej i bezproblemowo akceptują praktykę projektową realizowaną na stanowisku asystenta projektanta, o ile zakres obowiązków został prawidłowo opisany.

    Stanowiska problematyczne – kiedy pojawia się ryzyko?

    Niektóre nazwy stanowisk, choć powszechnie spotykane w branży, nie wskazują jednoznacznie na charakter techniczny pracy. Do takich stanowisk należą m.in.:

    • kosztorysant,
    • specjalista ds. ofertowania,
    • koordynator projektu,
    • pracownik biura technicznego.

    W takich przypadkach komisja kwalifikacyjna nie odrzuca praktyki automatycznie, ale bardzo dokładnie analizuje opis wykonywanych czynności. Jeżeli z dokumentów nie wynika jasno, że kandydat wykonywał zadania techniczne związane z projektowaniem lub realizacją robót, praktyka może zostać zakwestionowana.

    Kluczowy jest zakres obowiązków, nie sama nazwa

    Należy podkreślić, że nazwa stanowiska nie jest jedynym i decydującym kryterium. PIIB ocenia praktykę całościowo, zwracając szczególną uwagę na:

    • rzeczywisty zakres wykonywanych czynności,
    • stopień odpowiedzialności technicznej,
    • formę i zakres nadzoru sprawowanego przez opiekuna praktyki,
    • zgodność praktyki z zakresem wnioskowanych uprawnień.

    Dlatego nawet prawidłowo brzmiąca nazwa stanowiska nie pomoże, jeśli opis obowiązków będzie ogólnikowy lub nieadekwatny do wymagań.

    Jak prawidłowo opisać praktykę zawodową?

    Aby zwiększyć szanse na pozytywną ocenę praktyki, warto zadbać o kilka kluczowych elementów:

    1. Spójność dokumentów Nazwa stanowiska, opis praktyki oraz podpis opiekuna powinny wzajemnie się uzupełniać i potwierdzać charakter wykonywanej pracy.
    2. Opis czynności technicznych W opisie praktyki należy wskazać konkretne zadania, np. udział w odbiorach robót, sporządzanie rysunków technicznych, analiza dokumentacji projektowej, nadzór nad robotami.
    3. Wyraźne wskazanie nadzoru Praktyka musi być odbywana pod kierunkiem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane – warto to jasno zaznaczyć.
    4. Unikanie ogólników Sformułowania typu „pomoc przy realizacji inwestycji” lub „prace biurowe” są niewystarczające i mogą wzbudzić wątpliwości komisji.

    Najczęstsze błędy popełniane przez kandydatów

    W praktyce komisje PIIB najczęściej kwestionują praktykę z powodu:

    • zbyt ogólnego opisu obowiązków,
    • nieadekwatnej nazwy stanowiska,
    • braku jasnego powiązania praktyki z zakresem uprawnień,
    • niespójności między dokumentami a rzeczywistym przebiegiem praktyki.

    W wielu przypadkach problemy te można było łatwo wyeliminować już na etapie przygotowywania dokumentacji.

    Prawidłowa nazwa stanowiska podczas praktyki zawodowej ma istotne znaczenie formalne i praktyczne.

    • Praktyka wykonawcza powinna być realizowana na stanowiskach takich jak inżynier budowy lub majster budowy.
    • Praktyka projektowa najbezpieczniej realizowana jest na stanowisku asystenta projektanta.
    • Kluczowe znaczenie ma jednak rzeczywisty zakres wykonywanych czynności technicznych oraz ich prawidłowe udokumentowanie.

    Świadome podejście do nazewnictwa stanowiska i opisu praktyki pozwala uniknąć niepotrzebnych problemów i zwiększa szanse na pozytywne przejście postępowania kwalifikacyjnego przed PIIB.

    Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

    Jaką nazwę stanowiska wpisać do praktyki na uprawnienia budowlane?

    Najbezpieczniej wpisać nazwę stanowiska odpowiadającą charakterowi praktyki, np. inżynier budowy lub majster budowy dla praktyki wykonawczej oraz asystent projektanta dla praktyki projektowej.

    Czy PIIB sprawdza nazwę stanowiska podczas praktyki zawodowej?

    Tak. Komisja kwalifikacyjna PIIB analizuje nazwę stanowiska wraz z opisem obowiązków, aby ocenić, czy praktyka miała charakter techniczny i spełnia wymagania do uprawnień budowlanych.

    Czy praktyka jako kosztorysant jest zaliczana do uprawnień budowlanych?

    Zazwyczaj nie. Praktyka na stanowisku kosztorysanta może zostać zaliczona tylko wtedy, gdy obejmuje realne czynności techniczne związane z projektowaniem lub realizacją robót i jest odpowiednio udokumentowana.

    Jakie stanowiska są akceptowane w praktyce wykonawczej?

    Najczęściej akceptowane przez PIIB stanowiska w praktyce wykonawczej to inżynier budowy oraz majster budowy, pod warunkiem sprawowania nadzoru przez osobę z uprawnieniami.

    Jakie stanowisko najlepiej wpisać do praktyki projektowej?

    Najbardziej właściwą i akceptowaną nazwą stanowiska w praktyce projektowej jest asystent projektanta. Stanowisko to jednoznacznie wskazuje na udział w sporządzaniu dokumentacji projektowej.

    Co jest ważniejsze: nazwa stanowiska czy zakres obowiązków?

    Ważniejszy jest faktyczny zakres obowiązków. Nawet poprawna nazwa stanowiska nie wystarczy, jeśli opis praktyki nie potwierdza wykonywania czynności technicznych.

    Czy nieprawidłowa nazwa stanowiska może spowodować odrzucenie praktyki?

    Tak. Nieadekwatna lub myląca nazwa stanowiska może prowadzić do zakwestionowania praktyki lub wezwania do uzupełnienia dokumentów przez PIIB.

    Jak opisać praktykę zawodową, aby została zaliczona?

    Opis praktyki powinien zawierać konkretne czynności techniczne, wskazywać nadzór osoby z uprawnieniami oraz być spójny z nazwą stanowiska i zakresem wnioskowanych uprawnień.

  • Praca na stanowisku kosztorysanta a praktyka zawodowa na uprawnienia budowlane

    Uzyskanie uprawnień budowlanych w Polsce wymaga nie tylko odpowiedniego wykształcenia, ale także odbycia praktyki zawodowej pod nadzorem doświadczonych inżynierów. Wiele osób pracujących w branży budowlanej zastanawia się jednak, czy ich dotychczasowa praca, np. na stanowisku kosztorysanta, może zostać zaliczona do tej praktyki.

    Czym zajmuje się kosztorysant?

    Kosztorysant budowlany odpowiada głównie za przygotowywanie wycen robót, analizę kosztów oraz sporządzanie dokumentacji finansowej inwestycji. Jego praca odbywa się przede wszystkim w biurze i obejmuje:

    • sporządzanie kosztorysów inwestorskich i ofertowych,
    • analizę cen materiałów i robocizny,
    • przygotowanie zestawień i raportów finansowych.

    Choć stanowisko kosztorysanta jest ważne dla prawidłowego funkcjonowania projektów budowlanych, ma charakter głównie administracyjny i finansowy, a nie techniczny.

    Wymogi praktyki zawodowej do uprawnień budowlanych

    Aby zdobyć uprawnienia budowlane, konieczne jest odbycie praktyki zawodowej obejmującej rzeczywiste zadania techniczne związane z projektowaniem, kierowaniem budową lub nadzorem inwestorskim. Praktyka powinna pozwolić kandydatowi na:

    • stosowanie przepisów prawa budowlanego w praktyce,
    • prowadzenie dokumentacji technicznej i projektowej,
    • nadzorowanie prac budowlanych lub kontrolę jakości robót,
    • zdobycie doświadczenia w planowaniu i realizacji inwestycji.

    Czy praca kosztorysanta wlicza się do praktyki zawodowej?

    Zasadniczo praca na stanowisku kosztorysanta nie wlicza się automatycznie do praktyki zawodowej wymaganej na uprawnienia budowlane, ponieważ:

    • główny zakres obowiązków nie obejmuje nadzoru technicznego ani kierowania budową,
    • nie pozwala zdobyć doświadczenia w stosowaniu przepisów prawa budowlanego w praktyce,
    • ogranicza kontakt z faktycznym procesem realizacji inwestycji.

    Jednakże, jeśli kosztorysant równocześnie uczestniczy w projektach w charakterze projektanta, nadzorcy robót lub wykonuje zadania techniczne pod kierunkiem osoby z uprawnieniami, część takiej praktyki może zostać zaliczona. Każdy przypadek ocenia indywidualnie komisja kwalifikacyjna PIIB.

    http://testowaub.dkonto.pl/merytoryczna-weryfikacja-praktyki-zawodowej/

    Wskazówki dla osób pracujących jako kosztorysanci

    Dla tych, którzy chcą zdobyć uprawnienia budowlane, a obecnie pracują jako kosztorysanci, warto:

    • uczestniczyć w projektach technicznych poza przygotowaniem kosztorysów,
    • zdobywać doświadczenie na budowie, nawet w formie częściowej praktyki,
    • dokumentować wszelkie zadania techniczne i nadzorcze w praktyce zawodowej,
    • konsultować z komisją PIIB, które doświadczenia mogą zostać zaliczone.

    Praca na stanowisku kosztorysanta jest cenna i rozwijająca zawodowo, ale nie zastępuje praktyki wymaganej do uzyskania uprawnień budowlanych. Kandydaci powinni dążyć do zdobycia doświadczenia technicznego i nadzorczego, które pozwoli im w pełni spełnić wymagania komisji kwalifikacyjnej.

  • Odrzucenie praktyki zawodowej przez komisję kwalifikacyjną PIIB

    Proces ubiegania się o uprawnienia budowlane to nie tylko egzamin — to przede wszystkim weryfikacja praktyki zawodowej, która musi być udokumentowana i spełniać szereg formalnych wymagań. Niestety, zdarza się, że okręgowa komisja kwalifikacyjna odrzuca praktykę zawodową kandydatów. W zależności od rodzaju problemu skutki są różne – od konieczności uzupełnienia dokumentów po całkowite zakończenie postępowania z decyzją odmowną.

    Jak komisja ocenia praktykę zawodową?

    Praktyka zawodowa jest jednym z kluczowych elementów kwalifikacji. Jej dokumentacja oraz zgodność z przepisami ocenia komisja. Zgodnie z regulaminem postępowania kwalifikacyjnego PIIB, komisja kwalifikuje praktykę jako odpowiednią lub nieodpowiednią do zakresu uprawnień, o które ubiega się kandydat. Ocenie podlega m.in.:

    • czas trwania praktyki;
    • zakres czynności wykonywanych w praktyce;
    • zgodność praktyki z zakresem uprawnień;
    • potwierdzenie praktyki przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi.

    Typowe przyczyny problemów z praktyką

    Błędy formalne

    Jeżeli w dokumentacji znajdują się braki formalne, komisja wzywa wnioskodawcę do wyjaśnienia lub uzupełnienia dokumentów w określonym terminie (zazwyczaj 30 dni). Dopiero po poprawieniu dokumentacji komisja może ponownie ocenić praktykę zawodową.

    Nieprawidłowy zakres lub czas praktyki

    Komisja może odrzucić wniosek, jeśli praktyka zawodowa:

    • nie odpowiada zakresowi uprawnień, o które kandydat się ubiega;
    • została potwierdzona przez osobę bez właściwych uprawnień;
    • zawiera faktyczny czas pracy krótszy niż wymagany (np. z powodu urlopów, zwolnień lekarskich).

    W przypadku odrzucenia całej praktyki zawodowej postępowanie kwalifikacyjne kończy się wydaniem decyzji odmownej nadania uprawnień budowlanych.

    http://testowaub.dkonto.pl/najczestsze-bledy-w-dokumentach-kwalifikacyjnych/

    Skutki odrzucenia praktyki przez komisję

    • Błędy formalne → konieczność uzupełnienia dokumentów i wyjaśnienia niejasności.
    • Nieprawidłowa lub niepełna praktyka → zakończenie postępowania kwalifikacyjnego i decyzja odmowna.

    Decyzja odmowna z powodu niespełnienia warunków praktyki jest również kosztowna, ponieważ opłaty za postępowanie kwalifikacyjne nie są zwracane, nawet jeśli praktyka nie zostanie zatwierdzona. Więcej na temat kosztów postępowania kwalifikacyjnego znajdziesz w artykule: Ile kosztuje zdobycie uprawnień budowlanych w 2026 roku.

    Jak uniknąć odrzucenia praktyki?

    • Dokładnie dokumentuj każdy okres praktyki — opisuj zadania, miejsca i czas pracy.
    • Potwierdzenie praktyki przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi.
    • Kontroluj faktyczny czas praktyki — liczba miesięcy nie zawsze oddaje przepracowane tygodnie.
    • Sprawdź zgodność praktyki z zakresem uprawnień, o które się ubiegasz.
    • W razie wątpliwości korzystaj z wzorców dokumentów udostępnionych przez izby lub porad doświadczonych inżynierów.

    Podsumowując, odrzucenie praktyki zawodowej przez komisję kwalifikacyjną PIIB może całkowicie zakończyć postępowanie i uniemożliwić uzyskanie uprawnień budowlanych. Dlatego rzetelna dokumentacja, prawidłowe potwierdzenie praktyki i kontrola czasu pracy są absolutnie kluczowe.

  • Praktyka „na styk” – pozorne bezpieczeństwo, realne ryzyko

    Szczególną grupą kandydatów są osoby, które posiadają praktykę zawodową wyliczoną co do dnia, dokładnie w minimalnym wymiarze wymaganym przepisami. Na papierze wszystko się zgadza, jednak w praktyce właśnie te wnioski najczęściej budzą wątpliwości komisji kwalifikacyjnych.

    Warto pamiętać, że okręgowa komisja kwalifikacyjna nie jest związana wyłącznie deklaracją kandydata, lecz analizuje faktyczny przebieg praktyki. Oznacza to, że nawet niewielkie korekty w dokumentacji mogą skutkować uznaniem, że praktyka jest krótsza niż wymagana.

    Jakie okresy komisja może zakwestionować lub odliczyć?

    Przy praktyce wyliczonej „na styk” realnym zagrożeniem jest odjęcie określonych okresów, m.in.:

    • urlopów wypoczynkowych,
    • dłuższych zwolnień lekarskich (L4),
    • przerw w zatrudnieniu lub praktyce,
    • okresów pracy o innym charakterze niż deklarowany (np. prace biurowe zamiast robót budowlanych),
    • okresów, w których opiekun praktyki nie posiadał wymaganych uprawnień lub nie pełnił samodzielnej funkcji technicznej.

    Wystarczy, że komisja zakwestionuje kilkanaście lub kilkadziesiąt dni, aby cała praktyka przestała spełniać minimalne wymagania formalne.

    Urlopy i nieobecności – największa pułapka

    Jednym z najczęstszych problemów są urlopy wypoczynkowe, które kandydaci często wliczają do praktyki automatycznie. Tymczasem komisje coraz częściej przyjmują podejście, zgodnie z którym praktyką zawodową jest faktyczne wykonywanie czynności technicznych, a nie sam fakt pozostawania w stosunku pracy.

    W przypadku praktyki „na styk” nawet standardowy urlop (np. 20–26 dni w roku) może przesądzić o negatywnej decyzji, jeżeli nie został odpowiednio uwzględniony lub opisany w dokumentach.

    Dlaczego komisje są szczególnie rygorystyczne przy praktyce minimalnej?

    Jeżeli praktyka znacząco przekracza wymagane minimum, drobne korekty zwykle nie mają wpływu na wynik postępowania. Inaczej jest w sytuacji, gdy kandydat wykazuje dokładnie minimalny okres praktyki. Wówczas każda nieścisłość:

    • wzbudza czujność zespołu egzaminacyjnego,
    • skutkuje dokładniejszą analizą dokumentów,
    • zwiększa ryzyko wezwania do wyjaśnień lub wydania decyzji odmownej.

    Z punktu widzenia komisji brak „bufora bezpieczeństwa” działa na niekorzyść kandydata.

    http://testowaub.dkonto.pl/merytoryczna-weryfikacja-praktyki-zawodowej/

    Jak zmniejszyć ryzyko przy praktyce wyliczonej „na styk”?

    Jeżeli nie ma możliwości wydłużenia praktyki, warto:

    • nie składać wniosku natychmiast po zakończeniu praktyki,
    • zadbać o precyzyjny i rzetelny opis czynności,
    • upewnić się, że opiekun praktyki spełniał wszystkie wymagania przez cały okres,
    • zachować dokumenty potwierdzające ciągłość i faktyczny charakter pracy,
    • liczyć się z możliwością, że komisja może skrócić praktykę o określone okresy.

    Najbezpieczniejszym rozwiązaniem nadal pozostaje odczekanie dodatkowych kilku miesięcy, które w praktyce mogą zadecydować o pozytywnym wyniku postępowania.

    Wysokie koszty postępowania kwalifikacyjnego i ryzyko ich utraty

    Warto pamiętać, że złożenie wniosku o uprawnienia budowlane nie wiąże się wyłącznie z koniecznością spełnienia formalnych warunków dotyczących wykształcenia i praktyki zawodowej. Procedura kwalifikacyjna wiąże się również z istotnymi kosztami finansowymi, które ponosi każdy kandydat.

    Postępowanie kwalifikacyjne obejmuje m.in.:

    • opłatę za kwalifikowanie,
    • opłatę za przeprowadzenie egzaminu,
    • w niektórych przypadkach opłatę za ponowne przeprowadzenie części ustnej egzaminu.

    Wysokość tych opłat jest ustalana przez Krajową Radę PIIB i podawana do publicznej wiadomości przed rozpoczęciem kolejnej sesji. Szczegółowe informacje na temat kosztów związanych z uzyskaniem uprawnień budowlanych w 2026 roku znajdziesz w naszym artykule: Ile kosztuje zdobycie uprawnień budowlanych w 2026 roku.

    Jedną z kluczowych cech tych opłat jest ich bezwzględność — są bezzwrotne. Oznacza to, że nawet jeśli wniosek o nadanie uprawnień zostanie rozpatrzony negatywnie z powodu niespełnienia warunków (np. niezadowalającego zakresu lub długości praktyki), wpłacone środki nie są zwracane. Dla wielu kandydatów, szczególnie tych z praktyką „na styk”, może to oznaczać znaczną stratę finansową.

    Dlatego tak ważne jest, aby składany wniosek był kompletny, przemyślany i wolny od potencjalnych błędów proceduralnych, które mogłyby być podstawą do odmowy kwalifikacji. Przed wniesieniem opłat warto sprawdzić wszystkie dokumenty, upewnić się, że praktyka została poprawnie udokumentowana i poprosić o opinię osobę z uprawnieniami lub doradcę, który ma doświadczenie w procedurze kwalifikacyjnej.

    http://testowaub.dkonto.pl/dokumentowanie-praktyki-zawodowej/

    Podsumowanie – „na styk” to zawsze ryzyko

    Praktyka zawodowa wyliczona idealnie co do dnia nie daje gwarancji pozytywnej kwalifikacji. Wręcz przeciwnie – często staje się powodem dokładniejszej kontroli dokumentów i potencjalnych problemów. W procedurze kwalifikacyjnej kilka tygodni zapasu może mieć większą wartość niż najszybciej złożony wniosek.

  • Procedura rozpatrywania wniosków kwalifikacyjnych na uprawnienia budowlane

    Procedura kwalifikacyjna poprzedzająca egzamin na uprawnienia budowlane jest ściśle uregulowana i prowadzona przez okręgowe komisje kwalifikacyjne. Obejmuje ona ocenę wykształcenia, praktyki zawodowej oraz przygotowanie do egzaminu, a każdy jej etap ma określonych wykonawców i terminy.

    Rola przewodniczącego okręgowej komisji kwalifikacyjnej

    Organizacja postępowania kwalifikacyjnego

    Za prawidłowy przebieg całego postępowania kwalifikacyjnego odpowiada przewodniczący okręgowej komisji kwalifikacyjnej. Do jego zadań należy organizacja procesu oceny wykształcenia i praktyki zawodowej kandydatów oraz przeprowadzenie egzaminu na uprawnienia budowlane.

    Powoływanie zespołów egzaminacyjnych

    Wnioski o nadanie uprawnień budowlanych są kierowane przez przewodniczącego do zespołów egzaminacyjnych, które sam powołuje. Zespoły te liczą od 3 do 5 osób, w tym przewodniczącego i sekretarza, i są tworzone spośród:

    • członków okręgowej komisji kwalifikacyjnej,
    • egzaminatorów wpisanych na listę okręgowej komisji kwalifikacyjnej.

    Członkowie zespołów muszą spełniać wymagania określone w regulaminie powoływania zespołów egzaminacyjnych.

    Skład i funkcje w zespole egzaminacyjnym

    Przewodniczącym zespołu egzaminacyjnego jest:

    • przewodniczący okręgowej komisji kwalifikacyjnej,
    • jego zastępca,
    • lub wyznaczony członek komisji kwalifikacyjnej.

    Sekretarza zespołu egzaminacyjnego wyznacza przewodniczący komisji kwalifikacyjnej.

    Zasady bezstronności i warunki formalne

    Zakaz prowadzenia kursów przygotowawczych

    Członkowie komisji kwalifikacyjnych oraz zespołów egzaminacyjnych nie mogą prowadzić ani uczestniczyć w organizacji kursów przygotowawczych do egzaminu na uprawnienia budowlane. Ma to na celu zapewnienie bezstronności i równego traktowania wszystkich kandydatów.

    Warunek rozpoczęcia kwalifikacji

    Rozpoczęcie kwalifikacji wykształcenia i praktyki zawodowej jest możliwe wyłącznie po uiszczeniu pierwszej raty opłaty za postępowanie kwalifikacyjne.

    http://testowaub.dkonto.pl/ile-kosztuje-zdobycie-uprawnien-budowlanych-w-2026-roku/

    Weryfikacja wniosku i uzupełnianie braków

    Wezwanie do uzupełnienia dokumentów

    Jeżeli we wniosku zostaną stwierdzone braki formalne, przewodniczący komisji lub skład orzekający wzywa kandydata do ich usunięcia. Odbywa się to zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w terminie nie dłuższym niż 30 dni.

    Prawo do wypowiedzenia się strony

    Kandydat jest informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. W informacji tej wskazywane są również niespełnione przesłanki zależne od strony, które mogą skutkować wydaniem decyzji odmownej.

    Protokół i decyzja kwalifikacyjna

    Sporządzenie protokołu z kwalifikacji

    Zespół egzaminacyjny sporządza protokół z postępowania kwalifikacyjnego dotyczącego wykształcenia i praktyki zawodowej. Dokument ten stanowi podstawę dalszych decyzji komisji.

    Pozytywny wynik postępowania

    Pozytywna ocena wykształcenia i praktyki zawodowej jest równoznaczna z dopuszczeniem kandydata do egzaminu na uprawnienia budowlane.

    Odmowa nadania uprawnień bez egzaminu

    Jeżeli w toku postępowania zostanie stwierdzone niespełnienie wymaganych warunków, okręgowa komisja kwalifikacyjna wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu. Decyzja ta ma formę administracyjną i jest sporządzana według określonego wzoru.

    Podsumowanie procedury kwalifikacyjnej

    Postępowanie kwalifikacyjne na uprawnienia budowlane jest wieloetapowe i sformalizowane. Kluczowe znaczenie mają kompletność dokumentów, terminowe uzupełnianie braków oraz rzetelna ocena wykształcenia i praktyki zawodowej. Dopiero spełnienie wszystkich wymagań otwiera drogę do egzaminu i uzyskania uprawnień budowlanych.

  • Uprawnienia hydrotechniczne nie dla studentów kierunku Zaopatrzenie w wodę, usuwanie ścieków i zagospodarowanie odpadów


    Uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności hydrotechnicznej może być dużym wyzwaniem, zwłaszcza dla absolwentów kierunku Zaopatrzenie w wodę, usuwanie ścieków i zagospodarowanie odpadów. Coraz częściej zdarzają się przypadki, w których Polska Izba Inżynierów Budownictwa (PIIB) odrzuca wnioski o kwalifikację do egzaminu z powodu niezgodności wykształcenia z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu. Przypadek absolwentki Politechniki Wrocławskiej pokazuje, że nawet kierunki związane z inżynierią środowiska mogą nie spełniać wymogów dla tej specjalności.

    Przyczyny odmowy kwalifikacji


    Podstawą do nieuznania wykształcenia wnioskującej osoby była analiza programu studiów. Zgodnie z obowiązującym Rozporządzeniem Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 29 kwietnia 2019 r., wykształcenie musi obejmować przedmioty umożliwiające uzyskanie wiedzy i umiejętności w zakresie inżynierii wodnej lub inżynierii sanitarnej i wodnej.

    Kierunek Zaopatrzenie w wodę, usuwanie ścieków i zagospodarowanie odpadów skupia się głównie na aspektach sanitarnych i eksploatacyjnych infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, a nie na projektowaniu i budowie obiektów hydrotechnicznych, takich jak zbiorniki retencyjne, wały przeciwpowodziowe czy budowle regulacyjne. Brak w programie studiów przedmiotów dotyczących mechaniki budowli, projektowania konstrukcji stalowych, betonowych i ziemnych skutkuje nieuznaniem kwalifikacji.

    Akceptowane kierunki wykształcenia na uprawnienia hydrotechniczne wykonawcze


    Uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności inżynieryjnej hydrotechnicznej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga:

    • Ukończenia studiów drugiego stopnia na kierunku odpowiednim:
      • kierunek studiów w zakresie budownictwa hydrotechnicznego,
      • kierunek studiów w zakresie inżynierii i gospodarki wodnej,
      • kierunek studiów w zakresie melioracji,
      • kierunek studiów w zakresie budownictwa,
      • kierunek studiów w zakresie inżynierii środowiska umożliwiający uzyskanie wiedzy i umiejętności w zakresie inżynierii wodnej lub inżynierii sanitarnej i wodnej.

    Uwaga! Jeżeli przy nazwie kierunku zawarto zapis „umożliwiwiający uzyskanie wiedzy i umiejętności w zakresie …”, wówczas konieczne będzie spełnienie dodatkowych wymagań.

    Oraz odbycia:

    • Półtorarocznej praktyki na budowie.

    Lub:

    • Ukończenia studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim:
      • kierunek studiów w zakresie budownictwa hydrotechnicznego,
      • kierunek studiów w zakresie inżynierii i gospodarki wodnej,
      • kierunek studiów w zakresie melioracji,
      • kierunek studiów w zakresie budownictwa,
      • kierunek studiów w zakresie inżynierii środowiska umożliwiający uzyskanie wiedzy i umiejętności w zakresie inżynierii wodnej lub inżynierii sanitarnej i wodnej.

    Uwaga! Jeżeli przy nazwie kierunku zawarto zapis „umożliwiwiający uzyskanie wiedzy i umiejętności w zakresie …”, wówczas konieczne będzie spełnienie dodatkowych wymagań.

    Oraz odbycia:

    • Trzech lat praktyki na budowie.

    Interpretacja przepisów przez izby inżynierów
    Specjalność hydrotechniczna wymaga posiadania wykształcenia kierunkowego w zakresie budownictwa wodnego, inżynierii wodnej lub budownictwa hydrotechnicznego. Program studiów musi obejmować przedmioty konstrukcyjne oraz podstawy projektowania budowli hydrotechnicznych.

    Według doświadczeń innych inżynierów, uznawane są przede wszystkim kierunki takie jak:

    • Budownictwo hydrotechniczne,
    • Inżynieria wodna,
    • Budownictwo wodne.
    http://testowaub.dkonto.pl/kalkulator-wyksztalcenia-i-praktyki/

    Czy można odwołać się od decyzji komisji kwalifikacyjnej PIIB?


    Osoby, którym odmówiono kwalifikacji, mogą:

    1. Złożyć odwołanie i przedstawić szczegółowy program studiów, wykazujący zgodność z wymaganiami rozporządzenia.
    2. Uzyskać opinię uczelni potwierdzającą zakres zdobytej wiedzy i jej przydatność w specjalności hydrotechnicznej.
    3. Rozważyć uzupełnienie wykształcenia poprzez studia podyplomowe lub dodatkowe kursy z zakresu inżynierii wodnej.


    Problem nieuznawania wykształcenia w kontekście uprawnień hydrotechnicznych pokazuje, że nie każdy kierunek związany z inżynierią środowiska spełnia wymagania PIIB. Kluczowe jest posiadanie odpowiednich przedmiotów w programie studiów oraz znajomość przepisów dotyczących kwalifikacji zawodowych. Warto przed podjęciem decyzji o zdawaniu na uprawnienia skonsultować się z izbą oraz przeanalizować wymagania dla danej specjalności.

  • PIIB nie uznaje praktyki zawodowej odbywanej poza drogami publicznymi

    W ostatnim czasie coraz więcej kandydatów ubiegających się o uprawnienia budowlane w specjalności inżynieryjnej drogowej napotyka na problem nieuznawania praktyki zawodowej przez Polską Izbę Inżynierów Budownictwa (PIIB). Kluczowym powodem odmowy jest fakt, że praktyka nie odbywała się w całości na drogach publicznych. Decyzje te budzą liczne kontrowersje i wywołują pytania o interpretację przepisów prawa budowlanego i ustawy o drogach publicznych.

    Przypadki odrzucenia praktyki na uprawnienia drogowe


    Z relacji kandydatów wynika, że izby odrzucają praktykę zawodową, jeśli obejmowała ona wyłącznie prace przy drogach wewnętrznych, parkingach czy placach. W jednym z przypadków kandydat ubiegający się o uprawnienia bez ograniczeń otrzymał informację, że jego 84-tygodniowa praktyka nie może zostać uznana, ponieważ nie dotyczyła dróg publicznych. Mimo kompleksowego zakresu realizowanych robót, obejmującego wszystkie aspekty budowy dróg (parkingi, drogi pożarowe, infrastruktura PSZOK), nie zostały one zakwalifikowane jako odpowiednie do zaliczenia praktyki.

    Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku praktyki przy budowie ścieżek rowerowych. Kandydat otrzymał odmowną decyzję, ponieważ realizowana przez niego inwestycja nie znajdowała się w pasie drogowym drogi publicznej. Wizyta w izbie potwierdziła, że do uzyskania uprawnień bez ograniczeń konieczne jest odbycie co najmniej 50% praktyki na drogach od klasy Z wzwyż.

    http://testowaub.dkonto.pl/wypelniony-wzor-zbiorczego-zestawienia-praktyki-zawodowej/
    Szukasz wypełnionego wzoru zbiorczego zestawienia praktyki dla specjalności inżynieryjnej drogowej?

    Podstawa prawna i interpretacja przepisów
    Izba powołuje się na art. 15a, pkt. 9 i 10 Prawa budowlanego, które określają zakres uprawnień budowlanych w specjalności drogowej:

    • Uprawnienia bez ograniczeń dotyczą wyłącznie dróg publicznych, ścieżek dla ruchu lotniczego oraz przepustów.
    • Uprawnienia w ograniczonym zakresie obejmują drogi klasy lokalnej, dojazdowej oraz drogi wewnętrzne.

    Natomiast w ustawie o drogach publicznych drogi wewnętrzne, parkingi i place nie są zaliczane do dróg publicznych (art. 8.1). Oznacza to, że zgodnie z interpretacją PIIB, praktyka odbywana przy ich budowie nie spełnia wymagań dla uzyskania uprawnień bez ograniczeń.

    Połowa praktyki na uprawnienia drogowe bez ograniczeń musi odbywać się na drogach minimum klasy Z

    Dodatkowe informacje uzyskane od kandydatów składających dokumenty wskazują, że PIIB rygorystycznie podchodzi do klasyfikacji praktyki zawodowej. Kandydaci starający się o uprawnienia bez ograniczeń muszą mieć przynajmniej połowę praktyki na drogach klasy Z lub wyższej. Oznacza to, że wszelkie prace realizowane przy drogach wewnętrznych, parkingach, placach czy obiektach PSZOK nie będą uznawane jako odpowiednie do uzyskania uprawnień. Nawet jeśli inwestycja technicznie odpowiada standardom drogowym, jej klasyfikacja jako drogi wewnętrznej może skutkować odmową uznania praktyki.

    Jak można ominąć ten problem?


    Kandydaci, którym odmówiono zaliczenia praktyki, mają kilka możliwości:

    1. Odwołanie od decyzji – warto wystąpić o uzasadnienie na piśmie i domagać się wskazania podstawy prawnej decyzji.
    2. Zmiana sposobu opisania praktyki – niektórzy inżynierowie wskazują, że określenie „ścieżka rowerowa” może być problematyczne, natomiast „droga dla rowerów” zgodna z ustawą o drogach publicznych może ułatwić uznanie praktyki.
    3. Sprawdzenie podpisów pod praktyką – weryfikacja, czy praktykę zatwierdził kierownik budowy posiadający odpowiednie uprawnienia.
    4. Zmiana izby – w niektórych przypadkach inne izby mogą mieć bardziej liberalną interpretację przepisów.

    Problem nieuznawania praktyki zawodowej poza drogami publicznymi jest coraz częściej zgłaszany przez kandydatów na uprawnienia budowlane. Choć izba argumentuje swoje decyzje obowiązującymi przepisami, wielu inżynierów podważa tę interpretację. Kluczowe jest dokładne zapoznanie się z regulaminem kwalifikowania praktyki zawodowej i, w razie potrzeby, skorzystanie z procedury odwoławczej. Kandydaci powinni również zwracać uwagę na prawidłowy opis praktyki i stosowanie terminologii zgodnej z ustawami.

    Czy spotkałeś się z podobną sytuacją? Podziel się swoimi doświadczeniami w komentarzach!