Internetowy System Aktów Prawnych (ISAP) to podstawowe i najbardziej dostępne źródło aktów prawnych na terenie Polski. ISAP zawiera opisy bibliograficzne i teksty aktów prawnych publikowanych przez wydawnictwa urzędowe: Dziennik Ustaw i Monitor Polski wydawanych przez Rządowe Centrum Legislacji. Przygotowaliśmy krótki poradnik jak z niego korzystać aby ułatwić wyszukiwanie potrzebnych aktów prawnych.
Adres publikacyjny
To unikatowe oznaczenie każdego aktu prawnego umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację. Adres składa się z czterech części:
Wydawnictwo – w którym akt prawny został opublikowany: Dziennik Ustaw (Dz.U.) lub Monitor Polski (M.P.)
Rok publikacji
Numer publikacji
Pozycja publikacji
Przykładowo adres Dz.U.03.47.401 oznacza odpowiednio:
Dz.U – Dziennik Ustaw
03 -rok publikacji (2003 – w wyszukiwarce należy wpisać „cały” rok, nie wystarczy 03)
47 – numer publikacji
401 – pozycja publikacji
Dla aktów publikowanych od 2012 nie podaje się już numeru publikacji, tak więc adres publikacyjny ma krótszą formę, przykładowo Dz.U.17.1332 co odpowiednio oznacza:
Dz.U – Dziennik Ustaw
17 -rok publikacji (2017)
1332 – pozycja publikacji
Akty prawne zasadniczo możemy wyszukiwać na dwa sposoby:
podając rok, numer (dla aktów publikowanych do 2011 r. włącznie) oraz pozycję w wydawnictwie publikacyjnym lub ewentualnie wpisując tytuł danego aktu prawnego lub jego fragment.
Uwagi:
Szukanie wg tytułu ( lub fragmentu tytułu) jest generalnie mniej wygodne gdyż wyszukiwarka nie obsługuje odmiany wyrazów i należy wpisać dokładną nazwę danego aktu lub dokładny jej fragment. Tak więc wpisując frazę „warunki techniczne” w pole tytuł nie otrzymamy żadnych wyników, gdyż dokładny tytuł aktu to „Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie”.
Jeżeli wpisaliśmy poprawny adres publikacyjny lub tytuł ( przykładowo Dz.U.06.156.1118 ), a wyszukiwarka nie zwróci żadnych wyników może to oznaczać, iż szukany akt prawny nie jest już obowiązujący, a jak łatwo zauważyć wyszukiwarka domyślnie wyszukuje tylko obowiązujące akty prawne. Zmieniając status szukanego aktu prawnego na Wszystkie otrzymamy już konkretny wynik z informacją iż dany akt wygasł.
PIIB oraz IARP w swoich wykazach aktów prawnych na egzamin, podają konkretne adresy publikacyjne tak więc szukanie jest o wiele prostsze.
Przepisy prawne dotyczące praktyki zawodowej za granicą
Osoby odbywające praktykę zawodową poza granicami Polski często zastanawiają się, czy będą zobowiązane do wypełniania polskiej książki praktyk lub składania dodatkowych oświadczeń po powrocie do kraju. Kwestia ta została jednoznacznie uregulowana w obowiązujących przepisach prawa.
Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. 2014 poz. 1278), odbycie praktyki zawodowej za granicą potwierdza się dokumentem wydanym przez kierownika jednostki, w której praktyka była realizowana. Dokument ten musi zostać dodatkowo potwierdzony przez osobę, pod kierunkiem której odbywała się praktyka, posiadającą uprawnienia odpowiadające zakresem uprawnieniom określonym w art. 14 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Oznacza to, że zagraniczna praktyka zawodowa jest w pełni uznawana w polskim systemie kwalifikacji, pod warunkiem spełnienia określonych wymogów formalnych.
Co powinien zawierać dokument potwierdzający praktykę
Aby dokument potwierdzający odbycie praktyki zawodowej za granicą został uznany przez właściwy organ, musi on zawierać szereg szczegółowych informacji. Ich kompletność i precyzja mają kluczowe znaczenie przy ocenie wniosku o nadanie uprawnień budowlanych.
1. Wskazanie robót i obiektów budowlanych
Dokument powinien szczegółowo opisywać roboty budowlane oraz obiekty, przy których osoba odbywająca praktykę bezpośrednio uczestniczyła w projektowaniu lub pełniła funkcję techniczną na budowie. Należy określić charakter wykonywanych czynności, zakres odpowiedzialności oraz stopień zaangażowania w realizację inwestycji.
W opisie powinny znaleźć się również informacje dotyczące rodzaju, przeznaczenia i konstrukcji obiektu budowlanego, a także — w zależności od wnioskowanej specjalności uprawnień — inne istotne parametry techniczne lub użytkowe. Konieczne jest także wskazanie lokalizacji inwestycji oraz nazwy inwestora.
2. Potwierdzenie okresu odbywania praktyki
Dokument musi jednoznacznie potwierdzać czas trwania praktyki zawodowej, z wyraźnym wskazaniem daty jej rozpoczęcia oraz zakończenia. Informacja ta jest niezbędna do oceny, czy praktyka spełnia wymagany minimalny okres przewidziany dla danej specjalności uprawnień budowlanych.
Warto zadbać o to, aby podane terminy były zgodne z innymi dokumentami składanymi w toku postępowania kwalifikacyjnego, co pozwoli uniknąć wątpliwości lub konieczności składania dodatkowych wyjaśnień.
3. Ocena wiedzy teoretycznej i praktycznej
Istotnym elementem dokumentu jest również ogólna ocena wiedzy teoretycznej i praktycznej osoby odbywającej praktykę. Ocena ta powinna zostać sporządzona przez osobę sprawującą bezpośredni nadzór nad praktyką i odnosić się do zakresu wnioskowanej specjalności.
Tego rodzaju opinia stanowi potwierdzenie, że praktykant nie tylko wykonywał określone czynności, ale również posiada odpowiedni poziom przygotowania merytorycznego i praktycznego do samodzielnego pełnienia funkcji technicznych w budownictwie.
Podsumowanie
Podsumowując, osoby odbywające praktykę zawodową za granicą nie są zobowiązane do uzupełniania książki praktyk wydanej w Polsce. Wystarczające jest uzyskanie pisemnego potwierdzenia odbytej praktyki, spełniającego wymagania określone w przepisach.
Należy pamiętać, że wszystkie załączone dokumenty muszą zostać przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Spełnienie tych warunków pozwala na skuteczne zaliczenie zagranicznej praktyki zawodowej w procesie ubiegania się o uprawnienia budowlane w Polsce.
Wielu studentów planujących uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej zastanawia się, czy praktykę zawodową można rozpocząć już po ukończeniu trzeciego roku studiów na kierunku budownictwo, jeżeli następnie kontynuują naukę na studiach II stopnia na architekturze. Odpowiedź na to pytanie wymaga analizy obowiązujących przepisów prawa oraz ich właściwej interpretacji.
Ogólna zasada odbywania praktyki zawodowej
Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, praktyka zawodowa odbywana jest co do zasady po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni (lub odpowiedniego tytułu zawodowego). Praktyka ta musi być potwierdzona przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Wyjątek – praktyka po III roku studiów
Ustawodawca wprowadził jednak wyjątek od tej zasady. Zgodnie z § 3 ust. 3 wskazanego rozporządzenia, do praktyki zawodowej można zaliczyć również praktykę odbytą po ukończeniu trzeciego roku studiów wyższych, pod warunkiem że:
praktyka jest potwierdzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane,
osoba ta jest czynnym członkiem właściwej izby samorządu zawodowego.
Kluczowe znaczenie kierunku studiów
W przypadku specjalności architektonicznej decydujące znaczenie ma jednak kierunek studiów, na którym student ukończył trzeci rok. Wyjątek umożliwiający rozpoczęcie praktyki zawodowej w trakcie studiów odnosi się wyłącznie do studiów na kierunku architektura.
Oznacza to, że:
praktyka zawodowa może być zaliczona zarówno w trakcie studiów, jak i po ich ukończeniu tylko wtedy, gdy kierunek studiów odpowiada specjalności uprawnień, o które w przyszłości ubiega się kandydat,
ukończenie III roku studiów na kierunku innym niż architektura, w tym na kierunku budownictwo, nie daje podstaw do zaliczenia praktyki zawodowej dla specjalności architektonicznej.
Studia II stopnia na architekturze a wcześniejsza praktyka
Fakt kontynuowania nauki na studiach II stopnia na kierunku architektura nie powoduje „wstecznego” uznaniapraktyki odbytej po III roku studiów na innym kierunku. Praktyka rozpoczęta po trzecim roku studiów budowlanych nie spełnia wymogów formalnych praktyki zawodowej wymaganej do uzyskania uprawnień architektonicznych.
Dopiero ukończenie trzeciego roku studiów architektonicznych lub uzyskanie dyplomu architekta umożliwia skuteczne rozpoczęcie praktyki zawodowej zaliczanej do postępowania kwalifikacyjnego w tej specjalności.
Podsumowanie
W kontekście obowiązujących przepisów należy jednoznacznie stwierdzić, że:
praktyka zawodowa do uprawnień architektonicznych może być rozpoczęta po III roku studiów wyłącznie na kierunku architektura,
ukończenie III roku studiów na kierunku budownictwo nie uprawnia do zaliczenia praktyki zawodowej dla specjalności architektonicznej,
kontynuowanie studiów II stopnia na architekturze nie zmienia tej zasady.
Osoby ubiegające się o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń często mają wątpliwości, czy praktyka zawodowa odbywana na budowie może być potwierdzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie, w szczególności w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga analizy obowiązujących przepisów prawa oraz regulaminów samorządu zawodowego.
Ogólne zasady zaliczania praktyki zawodowej
Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Przepis ten stanowi podstawową zasadę, zgodnie z którą praktyka zawodowa musi odbywać się pod nadzorem osoby legitymującej się właściwymi kwalifikacjami.
Doprecyzowanie tej regulacji zostało zawarte w § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Z kolei § 3 ust. 2 Rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że zakres praktyki zawodowej powinien być zgodny z zakresem specjalności uprawnień budowlanych, o które ubiega się wnioskodawca.
Wymagania wynikające z regulaminu Izby Architektów RP
Dodatkowe wymagania w zakresie odbywania praktyki zawodowej zostały określone w § 5 ust. 7 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, przyjętego uchwałą Krajowej Rady Izby Architektów RP.
Zgodnie z tym przepisem, praktyka zawodowa musi być potwierdzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę czynnych członków samorządu zawodowego architektów lub inżynierów budownictwa przez cały okres jej trwania. Przez „odpowiednie uprawnienia budowlane” należy rozumieć uprawnienia odpowiadające swoim rodzajem i zakresem uprawnieniom, o nadanie których ubiega się kandydat.
Regulamin wprowadza przy tym istotne rozróżnienie:
praktyka projektowa musi być potwierdzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej,
praktyka odbywana na budowie może być potwierdzona przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania budową w specjalności architektonicznej albo konstrukcyjno-budowlanej.
Zakres uprawnień opiekuna praktyki a zakres uprawnień kandydata
Kluczowe znaczenie ma jednak zakres posiadanych uprawnień. Z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, że ustawodawca wymaga od opiekuna praktyki posiadania uprawnień w nieograniczonym zakresie wówczas, gdy osoba odbywająca praktykę ubiega się o nadanie uprawnień budowlanych w takim samym zakresie.
Oznacza to, że rodzaj i zakres uprawnień budowlanych opiekuna lub patrona praktyki zawodowej są bezpośrednio determinowane zakresem uprawnień, o które ubiega się osoba odbywająca praktykę. W praktyce nie jest wystarczające jedynie posiadanie tej samej specjalności – istotny jest także zakres uprawnień, tj. ograniczony lub bez ograniczeń.
Czy możliwa jest praktyka pod kierownictwem osoby z uprawnieniami ograniczonymi?
W kontekście powyższego należy jednoznacznie stwierdzić, że osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej nie może odbywać praktyki zawodowej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.
Taka osoba nie spełnia wymogu posiadania uprawnień odpowiadających zakresem uprawnieniom, o które ubiega się kandydat, co w konsekwencji uniemożliwia zaliczenie praktyki zawodowej w postępowaniu kwalifikacyjnym.
Podsumowując, przy ubieganiu się o uprawnienia architektoniczne do projektowania bez ograniczeń, praktyka zawodowa na budowie musi być odbywana pod kierunkiem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz w zakresie nieograniczonym. Praktyka nadzorowana przez osobę legitymującą się uprawnieniami w ograniczonym zakresie, nawet w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie spełnia wymogów formalnych i nie może zostać zaliczona.
Jednym z zagadnień budzących wątpliwości wśród osób ubiegających się o uprawnienia budowlane jest możliwość zaliczenia stażu odbywanego w ramach aktywizacji osób bezrobotnych do praktyki zawodowej wymaganej przepisami. W szczególności pytania te dotyczą staży organizowanych przez urzędy pracy, w tym staży realizowanych w ramach tzw. bonu stażowego.
Czym jest staż skierowany do osób bezrobotnych?
Staż skierowany do osób bezrobotnych jest formą aktywizacji zawodowej przewidzianą w przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Polega on na nabywaniu przez osobę bezrobotną praktycznych umiejętności i doświadczenia zawodowego poprzez wykonywanie określonych czynności u pracodawcy, bez nawiązywania stosunku pracy.
Staż odbywa się na podstawie skierowania wydanego przez właściwy powiatowy urząd pracy, a jego przebieg, program oraz czas trwania są określane w porozumieniu zawartym pomiędzy starostą a organizatorem stażu.
Staż w ramach bonu stażowego
Szczególną formą stażu jest staż odbywany w ramach bonu stażowego. Na wniosek osoby bezrobotnej do 30. roku życia starosta powiatowy może przyznać bon stażowy, który stanowi gwarancję skierowania bezrobotnego do odbycia stażu u wskazanego przez niego pracodawcy na okres 6 miesięcy.
Warunkiem przyznania bonu stażowego jest zobowiązanie się pracodawcy do zatrudnienia bezrobotnego po zakończeniu stażu na okres co najmniej 6 miesięcy. Staż realizowany w ramach bonu stażowego odbywa się na zasadach analogicznych do stażu organizowanego na podstawie art. 53 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Przepisy jasno określają dopuszczalny czas pracy osoby odbywającej staż:
czas pracy bezrobotnego odbywającego staż nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo,
w przypadku bezrobotnych będących osobami z orzeczonym znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności – maksymalnie 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.
Ograniczenia te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i muszą być respektowane przez organizatora stażu.
Czy staż dla bezrobotnych może być zaliczony do praktyki zawodowej na uprawnienia budowlane?
Staż skierowany do osób bezrobotnych jest dopuszczalną formą odbywania praktyki zawodowej na uprawnienia budowlane, o ile jego przebieg spełnia wymagania określone w przepisach regulujących uzyskiwanie uprawnień zawodowych. Decydujące znaczenie ma nie forma zatrudnienia (brak umowy o pracę), lecz faktyczny zakres wykonywanych czynności oraz nadzór osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje.
Jeżeli staż realizowany jest pod kierunkiem osoby posiadającej właściwe uprawnienia zawodowe, a zakres wykonywanych zadań odpowiada wymaganiom stawianym praktyce zawodowej, może on zostać zaliczony w poczet praktyki niezbędnej do uzyskania uprawnień.
Dokumentowanie stażu jako praktyki zawodowej
Aby staż mógł zostać uznany jako praktyka zawodowa, konieczne jest jego prawidłowe udokumentowanie. Oprócz dokumentów wynikających z przepisów o promocji zatrudnienia (skierowanie, program stażu), kluczowe znaczenie ma potwierdzenie odbycia praktyki przez osobę sprawującą nadzór merytoryczny, posiadającą odpowiednie uprawnienia i kompetencje zawodowe.
W praktyce oznacza to, że sam fakt odbywania stażu z urzędu pracy nie przesądza jeszcze o jego zaliczeniu – istotna jest zgodność jego przebiegu z wymogami praktyki zawodowej właściwej dla danego rodzaju uprawnień.
Podstawa prawna
Zasady odbywania stażu dla osób bezrobotnych regulują w szczególności:
ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm.),
rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. 2009, Nr 142, poz. 1160).
Staż skierowany do osób bezrobotnych, w tym staż realizowany w ramach bonu stażowego, może stanowić formę praktyki zawodowej zaliczanej przy ubieganiu się o uprawnienia, o ile spełnia określone wymagania merytoryczne i formalne. Kluczowe znaczenie ma rzeczywisty charakter wykonywanych czynności oraz nadzór osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje. Forma aktywizacji zawodowej sama w sobie nie wyklucza możliwości zaliczenia stażu do praktyki zawodowej, jednak każdorazowo wymaga indywidualnej oceny pod kątem spełnienia wymogów właściwych przepisów.
Jednym z częściej pojawiających się pytań wśród studentów kierunków technicznych jest możliwość wcześniejszego rozpoczęcia praktyki zawodowej, która mogłaby zostać zaliczona na poczet praktyki wymaganej przy ubieganiu się o uprawnienia budowlane. Odpowiedź na to pytanie wymaga analizy przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Ogólna zasada odbywania praktyki zawodowej
Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 11 września 2014 r., praktyka zawodowa, o której mowa w art. 14 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, co do zasady odbywana jest po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni lub po uzyskaniu odpowiedniego tytułu zawodowego. Praktyka ta musi być potwierdzona przez osobę wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane.
Zasada ta wskazuje, że praktyka zawodowa jest elementem etapu następującego po formalnym zakończeniu kształcenia na poziomie wyższym lub zawodowym.
Wyjątek – praktyka odbywana w trakcie studiów
Jednocześnie Rozporządzenie przewiduje istotny wyjątek od powyższej reguły. Zgodnie z § 3 ust. 3, do praktyki zawodowej zalicza się również praktykę odbytą po ukończeniu trzeciego roku studiów wyższych. Warunkiem jej uznania jest potwierdzenie praktyki przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę członków izby.
Oznacza to, że student, który ukończył trzeci rok studiów wyższych, może już rozpocząć praktykę zawodową, która – przy spełnieniu wskazanych warunków formalnych – zostanie następnie zaliczona w postępowaniu kwalifikacyjnym o nadanie uprawnień budowlanych.
Dokumentowanie praktyki zawodowej
Po wejściu w życie ustawy z dnia 10 czerwca 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych, zmienił się sposób dokumentowania praktyki zawodowej. Od dnia 10 sierpnia 2014 r. praktyka zawodowa dokumentowana jest w formie oświadczenia.
Zgodnie z § 3 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, dokumentem potwierdzającym odbycie praktyki, o której mowa w art. 14 ust. 4–4b ustawy Prawo budowlane, jest oświadczenie potwierdzające odbycie praktyki zawodowej. Wzór tego oświadczenia określony został w załączniku nr 1 do Rozporządzenia.
Oświadczenie to składane jest przez osobę prowadzącą praktykę, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz będącą członkiem właściwej izby samorządu zawodowego.
Warunki uznania praktyki odbywanej w czasie studiów
Aby praktyka odbywana w trakcie studiów mogła zostać uznana w postępowaniu o nadanie uprawnień budowlanych, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
praktyka została rozpoczęta po ukończeniu trzeciego roku studiów wyższych,
praktyka była realizowana pod kierunkiem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane,
osoba prowadząca praktykę była wpisana na listę członków właściwej izby,
praktyka została prawidłowo udokumentowana w formie oświadczenia zgodnego ze wzorem określonym w przepisach.
Podsumowując, możliwe jest rozpoczęcie i prowadzenie udokumentowanej praktyki zawodowej już w czasie studiów wyższych, pod warunkiem ukończenia trzeciego roku studiów. Taka praktyka, jeżeli zostanie potwierdzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i wpisaną na listę członków izby oraz prawidłowo udokumentowana w formie oświadczenia, może zostać zaliczona przy ubieganiu się o nadanie uprawnień budowlanych. Rozwiązanie to pozwala studentom na wcześniejsze zdobywanie doświadczenia zawodowego i skrócenie czasu niezbędnego do spełnienia wymogów formalnych po ukończeniu studiów.
Jednym z częstych problemów pojawiających się na etapie dokumentowania praktyki zawodowej na uprawnienia architektoniczne jest kwestia wykazania udziału w sporządzaniu dokumentacji projektowej, w sytuacji gdy nazwisko praktykanta nie zostało wskazane w tabeli osób opracowujących projekt. Wątpliwości te dotyczą w szczególności osób odbywających praktykę projektową w charakterze asystenta projektanta.
Problem braku nazwiska w dokumentacji projektowej
W praktyce projektowej często zdarza się, że w tabeli autorów projektu budowlanego – obok projektanta i sprawdzającego – wymienione są jedynie osoby formalnie odpowiedzialne za opracowanie projektu. Asystenci projektanta, mimo faktycznego udziału w pracach projektowych, nie zawsze są ujmowani imiennie w dokumentacji.
Powstaje wówczas pytanie, czy taki projekt może zostać wykorzystany jako załącznik do dokumentów potwierdzających odbycie praktyki zawodowej, skoro nazwisko praktykanta nie figuruje w zespole projektowym.
Potwierdzenie udziału w projekcie jako kluczowy element
Zgodnie z przyjętymi zasadami postępowania kwalifikacyjnego, decydujące znaczenie ma nie samo umieszczenie nazwiska praktykanta w tabeli autorów projektu, lecz możliwość jednoznacznego potwierdzenia jego rzeczywistego udziału w pracach projektowych.
Jeżeli w zestawieniu projektów znajduje się wpis dotyczący danego projektu, potwierdzony przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, który jednocześnie figuruje na stronie tytułowej projektu budowlanego, wystarczające jest uzyskanie od niego potwierdzenia, że praktykant współpracował przy sporządzaniu dokumentacji jako asystent projektanta.
W takiej sytuacji brak imienia i nazwiska praktykanta w tabeli zespołu projektowego nie stanowi przeszkody do zaliczenia projektu jako elementu praktyki zawodowej.
Forma dokumentów składanych do postępowania kwalifikacyjnego
Projekt może zostać załączony do dokumentów potwierdzających odbycie praktyki zawodowej w formie kopii, pod warunkiem że zostanie ona potwierdzona za zgodność z oryginałem. Potwierdzenia takiego dokonuje osoba prowadząca praktykę, posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane.
Dodatkowo kierownik praktyki lub projektant powinien potwierdzić udział praktykanta w sporządzaniu dokumentacji projektowej. Takie potwierdzenie, obejmujące zarówno zgodność kopii z oryginałem, jak i faktyczny udział w projekcie, jest wystarczające i pozostaje w zgodzie z obowiązującym regulaminem.
Zgodność z regulaminem odbywania praktyki projektowej
Potwierdzenie udziału kandydata ubiegającego się o nadanie uprawnień projektowych w sporządzaniu dokumentacji projektowej przez osobę prowadzącą praktykę, przy jednoczesnym poświadczeniu kopii projektu za zgodność z oryginałem, należy uznać za spełnienie wymogów dotyczących warunków odbywania praktyki projektowej.
Oznacza to, że formalny brak nazwiska praktykanta w dokumentacji projektowej nie przekreśla możliwości zaliczenia projektu do praktyki zawodowej, o ile istnieje jednoznaczne i rzetelne potwierdzenie jego rzeczywistego udziału w pracach projektowych.
W przypadku praktyki projektowej na uprawnienia architektoniczne kluczowe znaczenie ma potwierdzony udział praktykanta w sporządzaniu dokumentacji, a nie wyłącznie formalne wskazanie jego nazwiska w tabeli autorów projektu. Projekt, przy którym praktykant pracował jako asystent projektanta, może zostać uznany jako element praktyki zawodowej, pod warunkiem odpowiedniego potwierdzenia przez osobę prowadzącą praktykę oraz poświadczenia kopii dokumentacji za zgodność z oryginałem. Takie rozwiązanie jest zgodne z regulaminem i odpowiada realiom pracy projektowej.
Odbycie praktyki zawodowej jest jednym z podstawowych warunków uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej. Praktyka ta ma na celu zdobycie przez kandydata niezbędnego doświadczenia zawodowego, zarówno w zakresie prac projektowych, jak i realizacji inwestycji na budowie. Równie istotne jak sam zakres wykonywanych czynności jest jednak to, kto sprawuje nadzór nad praktyką i ją potwierdza. Obowiązujące przepisy prawa precyzyjnie regulują wymagania dotyczące uprawnień osób nadzorujących praktykę zawodową.
Podstawa prawna odbywania praktyki zawodowej
Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest wykonywanie pracy polegającej na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie. Praktyka ta musi odbywać się pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a w przypadku odbywania praktyki za granicą – pod kierunkiem osoby posiadającej uprawnienia wymagane w danym kraju.
Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że nadzór nad praktyką zawodową nie może być sprawowany przez osoby przypadkowe, lecz wyłącznie przez osoby legitymujące się formalnymi kwalifikacjami umożliwiającymi wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Wymogi dotyczące osoby potwierdzającej praktykę zawodową
Szczegółowe zasady odbywania praktyki zawodowej zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia:
praktyka zawodowa odbywana jest po uzyskaniu dyplomu ukończenia studiów wyższych lub odpowiedniego tytułu zawodowego,
praktyka ta musi być potwierdzona przez osobę wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane,
zakres praktyki zawodowej powinien być zgodny z zakresem specjalności uprawnień budowlanych, o które ubiega się wnioskodawca.
Z powyższego wynika, że ustawodawca kładzie nacisk przede wszystkim na zgodność merytoryczną pomiędzy zakresem praktyki a zakresem przyszłych uprawnień budowlanych.
Brak obowiązku posiadania uprawnień bez ograniczeń
W tym kontekście należy wyraźnie podkreślić, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają powszechnego obowiązku posiadania przez opiekuna praktyki uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Zarówno Prawo budowlane, jak i przepisy wykonawcze oraz regulaminy samorządów zawodowych posługują się pojęciem „odpowiednich uprawnień”, a nie uprawnień o najszerszym możliwym zakresie. Oznacza to, że w wielu przypadkach wystarczające są uprawnienia w ograniczonym zakresie, o ile odpowiadają one rodzajem i zakresem uprawnieniom, o które ubiega się osoba odbywająca praktykę. Decydujące znaczenie ma zatem zgodność kompetencji opiekuna praktyki z zakresem zdobywanego doświadczenia, a nie sam fakt posiadania uprawnień bez ograniczeń.
Odpowiednie uprawnienia w świetle regulaminu kwalifikacyjnego
Dodatkowe doprecyzowanie pojęcia „odpowiednich uprawnień budowlanych” zawiera § 5 ust. 7 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej. Zgodnie z tym przepisem praktyka zawodowa wymaga potwierdzenia przez osobę kierującą praktyką, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę członków samorządu zawodowego architektów lub inżynierów budownictwa przez cały okres jej trwania.
Jednocześnie regulamin wskazuje, że przez odpowiednie uprawnienia należy rozumieć uprawnienia odpowiadające swym rodzajem i zakresem uprawnieniom, o nadanie których ubiega się wnioskodawca. Zastrzeżono przy tym, że osoba potwierdzająca praktykę projektową powinna posiadać uprawnienia w specjalności architektonicznej, natomiast praktyka odbywana na budowie może być potwierdzona przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności architektonicznej lub konstrukcyjno-budowlanej.
Praktyka na budowie także pod nadzorem kierownika z uprawnieniami konstrukcyjno-budowlanymi
W przypadku praktyki zawodowej odbywanej na budowie w celu uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, przepisy dopuszczają szerszy krąg osób uprawnionych do jej nadzorowania i potwierdzania. Zgodnie z § 5 ust. 7 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, praktyka wykonawcza może być potwierdzona zarówno przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, jak i przez osobę legitymującą się uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Warunkiem koniecznym jest przy tym, aby osoba ta była wpisana na listę członków właściwego samorządu zawodowego oraz faktycznie pełniła samodzielną funkcję techniczną na budowie przez cały okres trwania praktyki. Takie rozwiązanie odzwierciedla charakter procesu budowlanego, w którym realizacja inwestycji wymaga ścisłej współpracy różnych specjalności, a jednocześnie zapewnia kandydatom do uprawnień architektonicznych możliwość zdobycia praktycznego doświadczenia w realnych warunkach budowy.
Zależność uprawnień opiekuna od celu praktyki
Analiza powyższych regulacji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że rodzaj i zakres uprawnień budowlanych osoby nadzorującej praktykę zawodową są ściśle uzależnione od rodzaju praktyki oraz od uprawnień, o które ubiega się osoba ją odbywająca. Uprawnienia opiekuna lub patrona praktyk muszą pozostawać w merytorycznej zgodności z zakresem zdobywanego doświadczenia zawodowego.
Oznacza to, że nie każda osoba posiadająca uprawnienia budowlane będzie uprawniona do potwierdzania każdej praktyki zawodowej w specjalności architektonicznej, jednak jednocześnie nie jest wymagane, aby każdorazowo były to uprawnienia bez ograniczeń.
Osoby nadzorujące praktykę zawodową – zarówno projektową, jak i realizowaną na budowie – w specjalności architektonicznej muszą posiadać odpowiednie uprawnienia budowlane oraz być członkami właściwego samorządu zawodowego. Przepisy prawa nie wymagają w każdym przypadku posiadania uprawnień bez ograniczeń, lecz kładą nacisk na ich adekwatność do rodzaju praktyki oraz zakresu uprawnień, o które ubiega się praktykant. Takie rozwiązanie zapewnia prawidłowy przebieg praktyki zawodowej i gwarantuje, że przyszli architekci zdobywają doświadczenie pod nadzorem osób kompetentnych i właściwie przygotowanych do pełnienia tej roli.
Proces kwalifikacji do nadania uprawnień budowlanych jest wieloetapowy i sformalizowany. Każdego roku komisje kwalifikacyjne izb samorządu zawodowego stwierdzają liczne braki formalne i merytoryczne w składanych wnioskach, które skutkują wstrzymaniem wszczęcia postępowania, koniecznością uzupełnień, a w skrajnych przypadkach – negatywną oceną dokumentacji. Poniżej przedstawiono najczęściej występujące błędy, na które szczególną uwagę powinni zwrócić zarówno kandydaci, jak i osoby kierujące praktyką zawodową.
Braki formalne, które wstrzymują wszczęcie postępowania
Nieprecyzyjnie określony zakres uprawnień
Jednym z podstawowych błędów jest brak jednoznacznego wskazania, o jakie uprawnienia ubiega się kandydat. We wniosku należy jasno określić:
czy chodzi o projektowanie, kierowanie robotami budowlanymi, czy oba zakresy łącznie,
czy uprawnienia mają być bez ograniczeń, czy w ograniczonym zakresie.
Nieprecyzyjny zakres uniemożliwia prawidłową ocenę wykształcenia i praktyki zawodowej.
Błędna nazwa specjalności
Kandydaci często używają nazw specjalności niezgodnych z art. 14 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Stosowanie nazw potocznych, skrótów lub nieaktualnych określeń skutkuje koniecznością uzupełnień.
Brak wymaganych załączników
Niekompletna dokumentacja, w tym brak obowiązkowych załączników, automatycznie wstrzymuje postępowanie kwalifikacyjne. Każdorazowo warto sprawdzić aktualną listę dokumentów wymaganych przez izbę.
Brak wpłaty pierwszej raty
Niewniesienie I raty opłaty za postępowanie kwalifikacyjne powoduje, że postępowanie nie może zostać wszczęte – nawet jeśli pozostałe dokumenty są poprawne.
Najczęstsze błędy w dokumentach ocenianych przez komisję
W oświadczeniach potwierdzających odbycie praktyki często brakuje:
sprecyzowania funkcji technicznej pełnionej przez osobę kierującą praktyką,
prawidłowej nazwy specjalności i zakresu uprawnień, o jakie ubiega się kandydat,
miejscowości i daty sporządzenia oświadczenia.
Każdy z tych elementów jest wymagany i jego brak skutkuje wezwaniem do uzupełnienia dokumentów.
Niewłaściwy wybór opiekuna praktyki
Przed rozpoczęciem praktyki kandydat powinien upewnić się, że opiekun posiada:
uprawnienia odpowiednie do wnioskowanej specjalności i zakresu,
uprawnienia wymagane obowiązującymi przepisami.
Praktyka odbyta pod kierunkiem osoby bez właściwych uprawnień nie zostanie zaliczona.
Błędy w zbiorczym zestawieniu praktyki zawodowej
Zbyt ogólny opis obiektów
W kolumnie dotyczącej obiektu często brakuje charakterystycznych parametrów technicznych lub użytkowych, istotnych dla danej specjalności. Opis powinien jednoznacznie wskazywać rodzaj i skalę obiektu.
Nieprawidłowy opis wykonywanych czynności
Opis czynności powinien dotyczyć wyłącznie czynności technicznych. Powinien on:
wskazywać etapy budowy i elementy konstrukcyjne, przy których kandydat uczestniczył osobiście,
w przypadku praktyki projektowej – określać elementy projektu opracowywane przez praktykanta,
być sporządzony z użyciem terminologii technicznej stosowanej w przepisach i normach.
Czego nie należy wykazywać jako praktyki zawodowej
W zestawieniu praktyki nie powinny pojawiać się czynności o charakterze organizacyjnym lub pomocniczym, takie jak:
pomiary geodezyjne,
ustalanie harmonogramów,
zamówienia i rozliczenia materiałów,
szkolenia BHP,
udział w naradach i negocjacjach.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz stanowiskiem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, czynności związane z nadzorem inwestorskim nie są zaliczane do praktyki zawodowej.
Wezwanie do uzupełnień – o czym trzeba pamiętać
Jeżeli komisja wezwie kandydata do uzupełnienia dokumentów, odpowiedź należy:
przesłać w wyznaczonym terminie,
opatrzyć pismem przewodnim z danymi nadawcy,
jasno wskazać, jakie dokumenty stanowią uzupełnienie wniosku.
Brak pisma przewodniego utrudnia identyfikację dokumentów i może opóźnić postępowanie.
Większość problemów w postępowaniu kwalifikacyjnym nie wynika z braku doświadczenia, lecz z niedbałości formalnej. Starannie przygotowany wniosek, poprawnie opisania praktyka zawodowa i właściwy dobór opiekuna znacząco zwiększają szanse na sprawne i pozytywne przejście procesu kwalifikacji.
Uzyskanie uprawnień budowlanych to proces wieloetapowy, w którym praktyka zawodowa odgrywa kluczową rolę. Wbrew pozorom, jednym z częstych powodów problemów kandydatów nie jest brak doświadczenia, lecz nieprawidłowo określona nazwa stanowiska w dokumentach praktyki zawodowej. Komisja kwalifikacyjna PIIB ocenia bowiem nie tylko czas trwania praktyki, ale również jej charakter, zakres obowiązków oraz spójność dokumentacji.
W niniejszym artykule wyjaśniamy, jakie nazwy stanowisk są właściwe w praktyce wykonawczej i projektowej, czego unikać oraz jak prawidłowo udokumentować przebieg praktyki, aby zminimalizować ryzyko jej odrzucenia.
Dlaczego nazwa stanowiska ma znaczenie?
W dokumentach składanych do PIIB nazwa stanowiska pełni funkcję informacyjną i porządkującą. Sama w sobie nie przesądza jeszcze o zaliczeniu lub odrzuceniu praktyki, jednak jest pierwszym elementem, na który zwraca uwagę komisja.
Jeżeli nazwa stanowiska:
nie wskazuje jednoznacznie na charakter techniczny pracy,
sugeruje wyłącznie czynności biurowe lub administracyjne,
nie jest spójna z opisem wykonywanych obowiązków,
komisja może zażądać wyjaśnień lub – w skrajnych przypadkach – zakwestionować całość albo część praktyki zawodowej.
Praktyka wykonawcza – jakie stanowiska są akceptowane?
Praktyka wykonawcza dotyczy doświadczenia zdobywanego na budowie, przy realizacji robót budowlanych. Jej celem jest zapoznanie kandydata z rzeczywistym procesem realizacji inwestycji, organizacją robót, nadzorem technicznym oraz stosowaniem przepisów prawa budowlanego w praktyce.
Typowe i akceptowane stanowiska w praktyce wykonawczej:
Inżynier budowy
Majster budowy
Są to stanowiska, które w sposób naturalny wiążą się z:
koordynacją robót budowlanych,
nadzorem nad pracą ekip wykonawczych,
kontrolą jakości i zgodności robót z projektem,
prowadzeniem dokumentacji budowy (dziennik budowy, protokoły),
współpracą z kierownikiem budowy posiadającym uprawnienia.
Dla komisji PIIB są to nazwy jednoznaczne i czytelne, bez konieczności domyślania się zakresu wykonywanych czynności.
Praktyka projektowa ma na celu przygotowanie kandydata do samodzielnego sporządzania projektów budowlanych. Kluczowe jest tu uczestnictwo w procesie projektowym oraz praca pod bezpośrednim nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia projektowe.
Typowe i właściwe stanowisko:
Asystent projektanta
Stanowisko to jasno wskazuje, że praktykant:
bierze udział w opracowywaniu dokumentacji projektowej,
wykonuje rysunki, obliczenia i analizy techniczne,
pracuje pod kierunkiem projektanta z uprawnieniami,
zdobywa doświadczenie wymagane do praktyki projektowej.
W praktyce komisje PIIB najczęściej i bezproblemowo akceptują praktykę projektową realizowaną na stanowisku asystenta projektanta, o ile zakres obowiązków został prawidłowo opisany.
Stanowiska problematyczne – kiedy pojawia się ryzyko?
Niektóre nazwy stanowisk, choć powszechnie spotykane w branży, nie wskazują jednoznacznie na charakter techniczny pracy. Do takich stanowisk należą m.in.:
kosztorysant,
specjalista ds. ofertowania,
koordynator projektu,
pracownik biura technicznego.
W takich przypadkach komisja kwalifikacyjna nie odrzuca praktyki automatycznie, ale bardzo dokładnie analizuje opis wykonywanych czynności. Jeżeli z dokumentów nie wynika jasno, że kandydat wykonywał zadania techniczne związane z projektowaniem lub realizacją robót, praktyka może zostać zakwestionowana.
Kluczowy jest zakres obowiązków, nie sama nazwa
Należy podkreślić, że nazwa stanowiska nie jest jedynym i decydującym kryterium. PIIB ocenia praktykę całościowo, zwracając szczególną uwagę na:
rzeczywisty zakres wykonywanych czynności,
stopień odpowiedzialności technicznej,
formę i zakres nadzoru sprawowanego przez opiekuna praktyki,
zgodność praktyki z zakresem wnioskowanych uprawnień.
Dlatego nawet prawidłowo brzmiąca nazwa stanowiska nie pomoże, jeśli opis obowiązków będzie ogólnikowy lub nieadekwatny do wymagań.
Jak prawidłowo opisać praktykę zawodową?
Aby zwiększyć szanse na pozytywną ocenę praktyki, warto zadbać o kilka kluczowych elementów:
Spójność dokumentów Nazwa stanowiska, opis praktyki oraz podpis opiekuna powinny wzajemnie się uzupełniać i potwierdzać charakter wykonywanej pracy.
Opis czynności technicznych W opisie praktyki należy wskazać konkretne zadania, np. udział w odbiorach robót, sporządzanie rysunków technicznych, analiza dokumentacji projektowej, nadzór nad robotami.
Wyraźne wskazanie nadzoru Praktyka musi być odbywana pod kierunkiem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane – warto to jasno zaznaczyć.
Unikanie ogólników Sformułowania typu „pomoc przy realizacji inwestycji” lub „prace biurowe” są niewystarczające i mogą wzbudzić wątpliwości komisji.
Najczęstsze błędy popełniane przez kandydatów
W praktyce komisje PIIB najczęściej kwestionują praktykę z powodu:
zbyt ogólnego opisu obowiązków,
nieadekwatnej nazwy stanowiska,
braku jasnego powiązania praktyki z zakresem uprawnień,
niespójności między dokumentami a rzeczywistym przebiegiem praktyki.
W wielu przypadkach problemy te można było łatwo wyeliminować już na etapie przygotowywania dokumentacji.
Prawidłowa nazwa stanowiska podczas praktyki zawodowej ma istotne znaczenie formalne i praktyczne.
Praktyka wykonawcza powinna być realizowana na stanowiskach takich jak inżynier budowy lub majster budowy.
Praktyka projektowa najbezpieczniej realizowana jest na stanowisku asystenta projektanta.
Kluczowe znaczenie ma jednak rzeczywisty zakres wykonywanych czynności technicznych oraz ich prawidłowe udokumentowanie.
Świadome podejście do nazewnictwa stanowiska i opisu praktyki pozwala uniknąć niepotrzebnych problemów i zwiększa szanse na pozytywne przejście postępowania kwalifikacyjnego przed PIIB.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Jaką nazwę stanowiska wpisać do praktyki na uprawnienia budowlane?
Najbezpieczniej wpisać nazwę stanowiska odpowiadającą charakterowi praktyki, np. inżynier budowy lub majster budowy dla praktyki wykonawczej oraz asystent projektanta dla praktyki projektowej.
Czy PIIB sprawdza nazwę stanowiska podczas praktyki zawodowej?
Tak. Komisja kwalifikacyjna PIIB analizuje nazwę stanowiska wraz z opisem obowiązków, aby ocenić, czy praktyka miała charakter techniczny i spełnia wymagania do uprawnień budowlanych.
Czy praktyka jako kosztorysant jest zaliczana do uprawnień budowlanych?
Zazwyczaj nie. Praktyka na stanowisku kosztorysanta może zostać zaliczona tylko wtedy, gdy obejmuje realne czynności techniczne związane z projektowaniem lub realizacją robót i jest odpowiednio udokumentowana.
Jakie stanowiska są akceptowane w praktyce wykonawczej?
Najczęściej akceptowane przez PIIB stanowiska w praktyce wykonawczej to inżynier budowy oraz majster budowy, pod warunkiem sprawowania nadzoru przez osobę z uprawnieniami.
Jakie stanowisko najlepiej wpisać do praktyki projektowej?
Najbardziej właściwą i akceptowaną nazwą stanowiska w praktyce projektowej jest asystent projektanta. Stanowisko to jednoznacznie wskazuje na udział w sporządzaniu dokumentacji projektowej.
Co jest ważniejsze: nazwa stanowiska czy zakres obowiązków?
Ważniejszy jest faktyczny zakres obowiązków. Nawet poprawna nazwa stanowiska nie wystarczy, jeśli opis praktyki nie potwierdza wykonywania czynności technicznych.
Czy nieprawidłowa nazwa stanowiska może spowodować odrzucenie praktyki?
Tak. Nieadekwatna lub myląca nazwa stanowiska może prowadzić do zakwestionowania praktyki lub wezwania do uzupełnienia dokumentów przez PIIB.
Jak opisać praktykę zawodową, aby została zaliczona?
Opis praktyki powinien zawierać konkretne czynności techniczne, wskazywać nadzór osoby z uprawnieniami oraz być spójny z nazwą stanowiska i zakresem wnioskowanych uprawnień.
Uzyskanie uprawnień budowlanych w Polsce wymaga nie tylko odpowiedniego wykształcenia, ale także odbycia praktyki zawodowej pod nadzorem doświadczonych inżynierów. Wiele osób pracujących w branży budowlanej zastanawia się jednak, czy ich dotychczasowa praca, np. na stanowisku kosztorysanta, może zostać zaliczona do tej praktyki.
Czym zajmuje się kosztorysant?
Kosztorysant budowlany odpowiada głównie za przygotowywanie wycen robót, analizę kosztów oraz sporządzanie dokumentacji finansowej inwestycji. Jego praca odbywa się przede wszystkim w biurze i obejmuje:
sporządzanie kosztorysów inwestorskich i ofertowych,
analizę cen materiałów i robocizny,
przygotowanie zestawień i raportów finansowych.
Choć stanowisko kosztorysanta jest ważne dla prawidłowego funkcjonowania projektów budowlanych, ma charakter głównie administracyjny i finansowy, a nie techniczny.
Wymogi praktyki zawodowej do uprawnień budowlanych
Aby zdobyć uprawnienia budowlane, konieczne jest odbycie praktyki zawodowej obejmującej rzeczywiste zadania techniczne związane z projektowaniem, kierowaniem budową lub nadzorem inwestorskim. Praktyka powinna pozwolić kandydatowi na:
stosowanie przepisów prawa budowlanego w praktyce,
prowadzenie dokumentacji technicznej i projektowej,
nadzorowanie prac budowlanych lub kontrolę jakości robót,
zdobycie doświadczenia w planowaniu i realizacji inwestycji.
Czy praca kosztorysanta wlicza się do praktyki zawodowej?
Zasadniczo praca na stanowisku kosztorysanta nie wlicza się automatycznie do praktyki zawodowej wymaganej na uprawnienia budowlane, ponieważ:
główny zakres obowiązków nie obejmuje nadzoru technicznego ani kierowania budową,
nie pozwala zdobyć doświadczenia w stosowaniu przepisów prawa budowlanego w praktyce,
ogranicza kontakt z faktycznym procesem realizacji inwestycji.
Jednakże, jeśli kosztorysant równocześnie uczestniczy w projektach w charakterze projektanta, nadzorcy robót lub wykonuje zadania techniczne pod kierunkiem osoby z uprawnieniami, część takiej praktyki może zostać zaliczona. Każdy przypadek ocenia indywidualnie komisja kwalifikacyjna PIIB.
Dla tych, którzy chcą zdobyć uprawnienia budowlane, a obecnie pracują jako kosztorysanci, warto:
uczestniczyć w projektach technicznych poza przygotowaniem kosztorysów,
zdobywać doświadczenie na budowie, nawet w formie częściowej praktyki,
dokumentować wszelkie zadania techniczne i nadzorcze w praktyce zawodowej,
konsultować z komisją PIIB, które doświadczenia mogą zostać zaliczone.
Praca na stanowisku kosztorysanta jest cenna i rozwijająca zawodowo, ale nie zastępuje praktyki wymaganej do uzyskania uprawnień budowlanych. Kandydaci powinni dążyć do zdobycia doświadczenia technicznego i nadzorczego, które pozwoli im w pełni spełnić wymagania komisji kwalifikacyjnej.
